Þessi er ekkert skrímsli

Hér i Amsterdam er engin Sorpa, og engar ruslatunnur sem að fylgja húsunum. Hér þarf líka enginn að borga fyrir að fara með fyrirferðamikla ruslið sitt á haugana. Nei, hér er sko alvöru þjónusta. Þú bara skellir ruslinu þínu útá götu, tvisvar í viku, og svo er það hirt upp daginn eftir.
Þetta skapar afar hentugan vettvang fyrir fátæka námsmenn sem sjá sér hag í að fara í gegnum annarra manna úrgang. Enda er eins dauði annars brauð. Og eins rusl er annars sófi!

Þannig var það allavega i mínu tilviki. Síðan ég kom hingað hef ég hlustað öfundsjúk á ruslasögur skólafélaga minna.
Þetta hefur gert það að verkum að ákveðna daga er ég mun lengur á leiðinni heim en ella, nefnilega þriðjudaga og fimmtudaga, því miðvikudagar og föstudagar eru jú rusladagar í mínu hverfi.
Hingað til hefur mér þó ekkert áskotnast (annað en vesæl hilla, sem mér tókst þó að búa til ágætis borð úr) en í kvöld bar annað við. Eftir að hafa fengið mér hvítvínsglas ásamt Hrafnhildi og Hollendingnum Danieli ákvað ég að að hjóla nýja leið heim. Þá á ég við Niewe Looierstraat, í staðinn fyrir minn reglubundna Fokke Simonz. Þegar ég var nánast komin á leiðarenda, og orðin úrkula vonar, sá ég glitta í eitthvað ferlíki við enda götunnar. Ég hélt í fyrstu að það væri aðeins pappakassi en er nær dró áttaði ég mig á því að nú hafði ég aldeilis haft heppnina með mér. Þarna stóð þessi líka dýrindis sófi upp á annan endann og hreinlega beið eftir mér. Þetta getum við kallað örlög.
Fyrst í stað varð ég hoppandi glöð en svo stóð ég frammi fyrir miklu vandamáli. Helga er nefnilega i Kaupmannahöfn yfir helgina og það er ekki svo einfalt fyrir eina manneskju að bera heilan sófa

En maður deyr ekki ráðalaus og því hringdi ég í bekkjarbróður minn, hinn svissneska Jeroen, sem að kom með snatri, klukkan eitt um nóttu, og hjálpaði mér að bera sófann yfir í næstu götu, og uppá þriðju hæð. Hann fékk að sjálfsögðu rauðvínsflösku að launum, ásamt inneign í matarboð og undi sáttur við sitt.

Hér að ofan munuð þið svo fá að líta herlegheitin.