Myndir!

Eg er loksins komin med almennilega myndasidu! Svona fina smugmug sidu einsog Erna.
Og eg er buin ad setja inn fyrsta skammtinn af myndum.

slodin er steinunnmarta.smugmug.com

og tar getid tid sed myndir fra opna dagnum i Gerrit Rietvel sem ad var nu i lok januar.

Bjarney og Disa! Tad fer alveg ad koma ad tessu, afsakid haegaganginn, tad er ansi mikid ad gera.

En eg se ykkur fljotlega og hlakka mikid mikid til!

Þa er vist komið að því

Kommentaðu nafninu þínu og...

1. Ég segi þér eitthað handahófskennt um þig.

2. Ég segi þér hvaða lag/mynd minnir mig þig.

3. Ég segi þér hvaða bragð minnir mig þig.

4. Ég segi þér fyrstu ljósu minninguna mína af þér.

5. Ég segi þér á hvaða dýr þú minnir mig.

6. Ég spyr þig að einhverju sem ég hef velt lengi fyrir mér um þig.

7. Ég segi þér eitthvað sem bara þú og ég skiljum.

8. Ef þú lest þetta verðuru að setja þetta á bloggi þitt.

Ég er búin að fá mitt, og þá er víst komið að skuldadögum
Nei, segi svona.
Ég vona bara að ég geti staðið undir þessu.

Nú eru sko aldeilis fréttir á ferð!
Ég er nefnilega á leiðinni heim þann 18 febrúar, sem er, nota bene, laugardagur og þvi megiði sem flest taka hann frá!
Ég verð heima í heila viku og vona að þið hafið öll tima til að hitta mig.

Annars óska ég ykkur gleðilegs nýs árs og sé ykkur eftir rétt rúman mánuð!

Það er víst orðið ansi langt síðan að eg hef eitthvað látið heyra í mér. Ástæðan er sú að það er alveg hriiikaleeega mikið að gera í skólanum.
Það er ýmislegt búið að gerast a undanförnum vikum, en enginn tími til að rekja það núna.
Helst í fréttum er að mamma mín og Marta frænka mín eru að koma í heimsókn ekki a morgun heldur hinn, og svo kemur hún Ásta frænka mín lika á sunnudaginn þannig að það verður mikill fögnuður.
Önnur gleðitíðindi eru sú að eg fæ að halda yndislegu íbúðinni á Fokke Simonzstraat alveg fram í júní. Þannig að nú stendur yfir leit að samleigjanda frá og með janúar. Er eitthvert ykkar sem að langar að búa í Amsterdam i sex mánuði og borga rándýra leigu og hljóta í þokkabót minn óviðjafnanlega félagsskap??? Ha???
Það fylgir þessu reyndar endalaust vesen. Fyrst lak þvottavélin. Svo bilaði sturtan. Og núna lekur eldhúsvaskurinn.
En þetta reddast allt að lokum. Það er verið að vinna í þessu.
Afleiðingin er sú að hérna sitjum við Helga, angandi af skít, hræddar við að fara út af ótta við að það líði yfir aðra vegfarendur vegna óþefsins.
Í gærkvöld þótti okkur þó komið nóg og kíktum í heimsókn til Hrafnhildar og Hrundar og sníktum sturtu, og svo smá tarot í leiðinni.

Ég hef ekki verið iðin við skrif undanfarið, en ég lofa bót og betrun í bloggheimum................eftir svona tvær vikur.

Gleðilega aðventu og megiði hlakka til jólanna!

(ps. það er komið yfir miðnætti, nú á Oddur afmæli!)

Þetta þarf ég víst að gera til að geta sett inn mynd af mér. Ég kann allavega ekki neina aðra leið.

Þessi er ekkert skrímsli

Hér i Amsterdam er engin Sorpa, og engar ruslatunnur sem að fylgja húsunum. Hér þarf líka enginn að borga fyrir að fara með fyrirferðamikla ruslið sitt á haugana. Nei, hér er sko alvöru þjónusta. Þú bara skellir ruslinu þínu útá götu, tvisvar í viku, og svo er það hirt upp daginn eftir.
Þetta skapar afar hentugan vettvang fyrir fátæka námsmenn sem sjá sér hag í að fara í gegnum annarra manna úrgang. Enda er eins dauði annars brauð. Og eins rusl er annars sófi!

Þannig var það allavega i mínu tilviki. Síðan ég kom hingað hef ég hlustað öfundsjúk á ruslasögur skólafélaga minna.
Þetta hefur gert það að verkum að ákveðna daga er ég mun lengur á leiðinni heim en ella, nefnilega þriðjudaga og fimmtudaga, því miðvikudagar og föstudagar eru jú rusladagar í mínu hverfi.
Hingað til hefur mér þó ekkert áskotnast (annað en vesæl hilla, sem mér tókst þó að búa til ágætis borð úr) en í kvöld bar annað við. Eftir að hafa fengið mér hvítvínsglas ásamt Hrafnhildi og Hollendingnum Danieli ákvað ég að að hjóla nýja leið heim. Þá á ég við Niewe Looierstraat, í staðinn fyrir minn reglubundna Fokke Simonz. Þegar ég var nánast komin á leiðarenda, og orðin úrkula vonar, sá ég glitta í eitthvað ferlíki við enda götunnar. Ég hélt í fyrstu að það væri aðeins pappakassi en er nær dró áttaði ég mig á því að nú hafði ég aldeilis haft heppnina með mér. Þarna stóð þessi líka dýrindis sófi upp á annan endann og hreinlega beið eftir mér. Þetta getum við kallað örlög.
Fyrst í stað varð ég hoppandi glöð en svo stóð ég frammi fyrir miklu vandamáli. Helga er nefnilega i Kaupmannahöfn yfir helgina og það er ekki svo einfalt fyrir eina manneskju að bera heilan sófa

En maður deyr ekki ráðalaus og því hringdi ég í bekkjarbróður minn, hinn svissneska Jeroen, sem að kom með snatri, klukkan eitt um nóttu, og hjálpaði mér að bera sófann yfir í næstu götu, og uppá þriðju hæð. Hann fékk að sjálfsögðu rauðvínsflösku að launum, ásamt inneign í matarboð og undi sáttur við sitt.

Hér að ofan munuð þið svo fá að líta herlegheitin.

af mer, her

Ganesh og Lotte

Hvar á maður að byrja?
Ég kom tilbaka úr tveggja vikna fríi hjá mínum kæra Kjartani á laugardaginn.
Helga Lilja tók á móti mér á nýja heimilinu okkar, Fokke Simonzstraat 51!!
Þetta er voða hugguleg íbúð á þriðju hæð með stofu, eldhúsi, baðherbergi og risastóru svefnlofti. Hérna er hátt til lofts og bitar kriss og kross á efri hæðinni. Hér er allt til alls auk þess sem staðsetningin er frábær, en því miður höfum við þessa íbúð líklega bara í einn mánuð. Það verður bara að koma ljós.
Eftir að setjast niður í dágóða stund yfir kaffibolla við hið mjög svo elegant borðstofugarðborð fórum við niður í Holtmúlann til að ferja mitt hafurtask uppá Herra Símonfokker. Þar voru krakkarnir frekar rotinboruleg enda nýkomin úr tæpri sólarhrings rútuferð. Við hlóðum á hjólin þartil að við héldum varla jafnvægi á þeim lengur, maður er ekki lengi að safna að sér draslinu. Eftir skrautlega ferð heim kom svo Lotte vinkona Helgu og eldaði risotto fyrir okkur og Ganesh vinur hennar kom líka í mat.
Daginn eftir héldu flutningarnir áfram og núna er nánast allt komið í hús.
Svo á sunnudagskvöldið þegar að við vorum að hafa það huggulegt yfir heimalærdómnum bað ég Helgu um að kveikja á hitaranum, sem er þessi líka forláta svarta tunna í miðri stofunni. Eftir svona tíu mínútur fórum við að taka eftir einhverri ferlega vondri lykt. Ég hélt að þetta væri bara útaf gasinu í hitaranum en Helga ákvað að athuga þetta betur. Þá kom í ljós að ég hafði lagt húfuna mína og heyrnartólin ofan á hitarann og lyktin stafaði af heyrnartólunum sem að voru byrjuð að að bráðna og húfunni sem að var sviðin í gegn.
En, fall er fararheill og það þýðir ekkert að græta slíka hluti.
Svo er ég bara ein núna, því Helga ákvað að skella sér til Berlínar að hitta hann Dóra sinn, en hún kemur aftur í fyrramálið og mikið hlakka ég nú til.